درام

متنهای دراماتیک

درام

متنهای دراماتیک

اوره ییمده ...

بیریسی   یوخ  گوزلویه  یولومو 

گوزلویوم   یولونو ؟ 

یوخ 

خه یالیمدا   سئوه ره م    اونو 

آمما 

او   ایسته مه سه   گوره  مه نی   مه  نده   ایسته  مه ره م 

سئوسه مده   اونو

بیله سینی   اوره ییمده    سئوه جه یه م 

ایندی   گئد   مه نی   ته ک   اوتوره ن    سئوگیلیم 

گئد 

داهی   تیتره می یه جه کدیر    اوره ییم 

تیتره دی   مه ن   اوچون  سه نین    اوره یین ؟ 

داهی   یوللارا  باخیب   آغلامی یاجایام  

آغلادی   مه ن  اوچون   سه نین   گوزله رین ؟  

ایندی  بیلیره م   سئومه  دین    اوره کده ن 

سئومه دین 

نه اولار کی   سئومه سه ن  

آنجاق 

مه نده   سئوسه مده    اوره ییمده   سئوه جه م 

ایندی 

سئوسه مده ...

آشکی گوزه لدی ...

دئییره م 

او   اولماسایدی 

مه نیم   یاشامیمدا  

جانیم   اونو   تانیماسایدی

گه لمه سه یدی   حه یاتیمین   ایچینه  

گوزله رینی   گورمه سه یدیم 

گوزه للیقین   بیلمه سه یدیم

نه   اولاردی   اوندا ؟ 

بیلمیره م !

آنجاق  

بیر  بونو  بیلیره م 

ـ دولسادا   اوره ییمه   اونون  ده ردی ! 

بیر   بونو   بیلیره م   آشک   گوزه لدی 

او   گه تیره ن   آشک  

گوزه لدی 

گوزه ل ...

با تو ...

چه ها که دلم خواست بشنوم و نشنیدم از زبانت 

چه هوسها میکردم که ببویم عطر گیسوان مواجت را 

به آن لحظه هایی که تو  در رقصی آیینی هوش از سرم ببری و من غرق چشمان تو باشم 

آرزوی شنیدن صدایت را گوشواره ای کردم و آویختم بر گوشه ای از جانم  

دستهایت  

وای از این سودا 

وای 

دستهایت را دوست داشتم 

کاش نوازشی میکرد دستهای خسته ام را

کاش پریشانی گیسوان منتظرم را در میان انگشتهایت میدیدم  

نمیدانم چه سحریست در لبان سرخ مستت که خون سرخ جانم  توفانی میشود با دیدارشان 

نگاهت را بر جانم ای کاش جاری میکردی  

تا این عطش کویریم را بگیرد و ببرد 

ای چشمان زیبای تو دریای من   

سخنها با من میگفتی  

کاش

از عشق 

از فردا 

از آسمان و از پرواز  

پرم شکسته بود امامیدانم با تو تا اوج میرفتم ای زیبای قصه های عاشقانه  من 

نازنین دلدار 

بی تو همچون نئیی خاموشم 

بی تو آویخته آونگ بی جان بازی کودکانم 

بی تو شور را گم کرده این من خسته من 

اگر ای مهوش خوش ناز و ادا  

ناز تو آسمانها گیرد حرفی نیست  

اما  

خیالت را مگیر از من  

که جز آن رویایی ندارم به این خلوت تنهائی خویش ...