دیواره های این قرن تاریک
خموشم میکند
گفتار را بی زبانی میباید اینک
نه از این صخره ها هایی
نه فریادم را پژواکی
خموشانند
هستی و بود و نبود و نمود جهان اینکم
تا به فریاد این پرفریاد رسد ز بی انتها جایی
کسی یا که فریادی
مرگ را میدانم پیشوازی خواهدم بود ...