درام

متنهای دراماتیک

متن نمایشنامه : شب و دیر و سر از تن جداشده و دشنه ی خون رنگ ...

شب و دیر و سر از تن جداشده و دشنه ی خون رنگ

" براساس ایده ای از حسن رجبی "

آدمها : پطروس ، راهب ، محفر و زحر

                                                                                     صحنه : دیری است قدیمی بر سر راه نینوا به شام .

                                                                                     1.

راهب : بار و بندیل بسته ای پطروس جان ؟

پطروس : خوابی دیده ام .

راهب : چنین راهگشای ؟

پطروس : حالم خوش نیست .

راهب : دوست داشتم چون قبل به خلوتی با من پیش از دیگران از حال و خیالت سخن بگویی ...

پطروس : حال و خیالم ؟ خیال نبود .

راهب : هر چه . تا بوده محرم راز تو من بوده ام ، چه دیده ای اینگونه گریزانت کرده از رازدار همیشگی ات ؟

پطروس : مسیح بر صلیب شد اما بی سرخی خون ...

راهب : سرورمان را در خواب دیده ای ؟

پطروس : آری و نه .

راهب : اینگونه ندیده بودمت .

پطروس : همه جا سرخ بود ...

راهب : و خون ؟

پطروس : بیابان سرخ بود . آسمان هم . شمشیرهای آخته ی خون چکان از دسته و نیام و قبضه و تیغه همگی سرخ رنگ بودند و ...

راهب : و سرورم مسیح کجای این قصه بود ؟

پطروس : اترجوا امه " قتلت حسینا " شفاعت جده یوم الحساب .

راهب : سالیان بسیاری است می خوانمش و با آنکه در همان سنین طفولیت حفظ کردمش باز اما هزاران بار نگاهش کرده ام بر دیوار به هر روز و

          شبم . هر روز دوباره همچون روز پیش و روزهای پیش تر .

پطروس : من نیز شاگرد رازشناسی بوده ام این همه سال ، نبوده ام ؟

راهب : راز سر به مهری که استاد از رمز و سر درونش هیچ ندانسته باشد چگونه با شاگرد دم زند از آن ؟

پطروس : هرگز گستاخ نبوده ام بدانم آنچه مرادم ندانسته یا نخواسته با من بازگوید ...

راهب : ندانسته ام پطروس جان ، ندانسته ام این راز چیست .

پطروس : دیشب شب عجیبی بود .

راهب : و تو مهر بر لب نهاده ای ؟!

 پطروس : شما راهب دانای دیر هزار ساله کهن سنگ راز نوشته شده بر دیوار همیشه حاضر در برابر دیدگانتان را سالهای سال جسته اید و

              جسته اید و هزار بار جسته اید و نیافته اید ، من چگونه راز خواب آشفته یک شب تب گرفته را بدانم و بازگویم ؟

راهب : راز را نگو ، حادثه را بگو .

پطروس : سر از تن جدا شد ، هفتاد و دو بار . خون و خون و خون بود زمین و آسمان . آسمان و زمین خون بود . بیابانی از خون سرخ . آه از

             ناله ها . هزار صدای گرفته به ناله ی حزین نوشته ی آویزان بر دیوار دیر می خواند . همه جانم را غم گرفته بود و غم نبود ، آخر کلمه

             غم برای توصیفش بی نهایت کم است راهب دیر .

راهب : مکان ؟

پطروس : گویی همه جا ...

راهب : زمان ؟

پطروس : گویی همه وقت . ازلیت و ابدیتی حیران شده از اوصاف یک نفر ...

راهب : سرورم آسای آس اوری ؟

پطروس : اولین بار است می شنوم ، همیشه سرورمان را عیسی ناصری گفته بودید !                                                                         1

راهب : مگر چه گفتم ؟

پطروس : آسای آس اوری .

راهب : نفهمیدم چه گفته ام . اینجا چه می شود ؟

پطروس : گفتم که تب گرفته دیر .

راهب : از باقی خوابت بگوی .

پطروس : همین بود ، به تکرار هزار باره .

راهب : عجیب است .

پطروس : باید راهی شوم .

راهب : به کجا ؟

پطروس : در میان صداهای نالان خوابم یکی با درد نام سرزمینی را تکرار کرد ، نینوا .

راهب : نینوا !!! به یاد دارم راهب پیش از من ، آنکه هر چه دارم از او آموختم ، گفت به کتابمان ، حتی به کتاب عهد عتیق موسی نیز نام نینوا و

            شبر و شبیر باز آمده است .

پطروس : که بوده اند ؟

راهب : فرزندزادگان پیام آور آخرین .

پطروس : حسن و حسین ؟ باید به نینوا روم و ببینم راز خوابم چیست .

راهب : شاید خوابت از غذای دیشبی باشد ؟

پطروس : صدا با من گفت دو قوم از اول حضور آدمی بر زمین در برابر هم قرار گرفته اند و تا آخر وجود انسانها نیز چنین خواهد بود ، آنانکه

             جویای حقیقتند و نور و آنهایی که در پی نابودی روشنائی اند و بر باطل ، گفت ای توئی که صدایم را می شنوی بجوی و ببین از

             کدامین دسته ای ؟

راهب : از که خواهی پرسید ؟ از اعراب جاهلی ؟

پطروس : آنها پیروان دین آن کسی هستند که با همه گفته آخرین پیام آور خداست .

راهب : درس با من پس مده .

پطروس : آری از شما آموخته ام .

راهب : اعراب هرگز او را آنگونه که بود نفهمیدند .

پطروس : زمانی نیز یهودیانی چند عیسی را به صلیب کشیدند !

راهب : راست گفتی .

پطروس : اما چون شمایی به میان پیروان مسیح پیدا شد .

راهب : گمان داری در میان مسلمین نیز چون مایی باشد ، جویای حقیقت ؟

پطروس : دست کم یکی . باید کسی باشد راز خوابم از او بپرسم . شاید نیز بازگوینده حقیقتی یافتم در میان آن قوم .

راهب : نباشد ؟

پطروس : تمامی نوشته های دینمان را از حفظ می دانم اما اگر پاسخی نیافتم بازخواهم آمد و دوباره خواهمشان خواند ...

راهب : تو دیگر نیازی به من نداری ...

پطروس : قصدم توهین نبود استاد .

راهب : می دانم .

پطروس : اگر راضی به رفتنم نیستید بگویید چه کنم ؟

راهب : باید راهی شوی .

پطروس : مجبور شدید ؟

راهب : به اختیار تمام گفتم .                                                                                                                                            2

پطروس : با پاسخ بازخواهم آمد .

راهب : عطش من کم از تو نیست . خدا به همراهت فرزندم .

پطروس : به امید دیداری دوباره .

                                                                                     2.

راهب : آمدم ، آمدم . در را از جا کندید . چه خبرتان است ، سر که نیاورده اید . آمدم .

                                                                                     محفر ، زحر وارد می شوند ، صندوقی به همراه دارند .   

محفر : سلام بر نصرانی بزرگوار .

زحر : چه دیر در را باز کردی ، گمان کردیم دیر خالی است .

راهب : کیستید ؟

محفر : به سوی شام رهسپاریم .

زحر : این محفر پسر ثعلبه است و من زحر پسر قیس .

راهب : خوش آمده اید . از کجا می آیید ؟

محفر : کوفه .

زحر : عبید ابن زیاد ما را راهی کاخ یزید ابن معاویه کرده است .

راهب : تنهایید ؟

محفر : آری .

زحر : البته گمان کنم تا فردا یا پس فردا میهمانان دیگری هم خواهی داشت .

راهب : کوفیان را از سرزمینشان بیرون کرده اند ؟

محفر : شوخی جالبی بود . نه . فقط یک کاروان راهی دمشق است .

زحر : گمان نکنم آنها اندازه ما بتوانند با تو خوش و بش کنند ، از کودکانشان آنقدر ناله و افغان خواهی شنید ...

محفر : شرابی اگر میهمانمان کنی ...

زحر : و قدری از آن نانهای گندم ...

محفر : فردا آفتاب نزده راهی خواهیم شد .

راهب : گمان دارم حامل خبر یا محموله مهمی باشید که قبل از کاروان راهی شده اید .

زحر : آری ، ما ...

محفر : خسته ایم راهب گرانقدر . شرابی نخواهی آورد ؟

زحر : آری اول شراب را بیاور که سخت تشنه بیابانم .

                                                                                     راهب خارج می شود .

محفر : زبانت را خواهی بست یا خودم ببندمش زحر ؟

زحر : اینها نصرانی اند و خوشحالی شان از مرگ حسین کمتر از ما نباید باشد .

محفر : کاری با شادی و غم آنها ندارم . این سر باید به دست یزید برسد .

زحر : پیرمردی زوار در رفته ترس بر جانت زده ؟

محفر : بزرگی محموله ام .

زحر : سر حسین اگر بزرگی داشت بر بدنش باقی مانده بود ...

محفر : هر دو نیک باور داریم حسین بزرگ بود ، نبود ؟

زحر : اما نتوانست سرش را نگاه دارد ...

محفر : شاید نیز نخواست .

زحر : هر چه باشد سر او در دست من است ، بی هیچ توانی برای گفتن حرفی یا انجام کاری .                                                           3

محفر : حتی اگر حرف تو را قبول کنم نمی توانم ماموریتم را فراموش کنم .

زحر : حق داری ، خصوصا آنکه سکه های زر یزید چشم براه نوازش این دستها هستند و باید زود به خواسته ی دلشان برسند .

محفر : آری . پس ساکت خواهی ماند .

زحر : مترس . کسی توان گرفتن سر را از ما ندارد .

محفر : به بازویت ایمان داری یا ...

زحر : اگر قرار بود سر جای دیگری باشد تن حسین صاحب آن بود . این سر باید برود کاخ یزید و دارد می رود . هیچ کس توان مانع شدن از این

          کار را نخواهد داشت .

محفر : دارد می آید ، دوست ندارم او از محموله مان خبردار شود .

زحر : برعکس تو ، فخر دارد گفتن این . بقول خودت حسین کم کسی نبود . حمل سرش نیز افتخاری دارد .

محفر : گفتم سکوت کن و تو ساکت خواهی ماند .

                                                                                     راهب وارد می شود .

زحر : حتم دارم با بهترین طعام میهمانمان کرده ای .

راهب : نوش جانتان باد .

محفر : باز چون همیشه شیشه شراب را قاپید . زحر عاشق مستی است .

زحر : می و معشوق . حیف دومی را کم داریم .

محفر : بنوش زحر . سر بکش و شیشه را به من ده .

زحر : این خط عربی است بر دیوار ؟

راهب : شنیده ام پس از محمد همه ی مسلمانان خواندن و نوشتن بلد شده اند .

محفر : اترجوا امه " قتلت حسینا " شفاعت جده یوم الحساب !!!

زحر : کی این را نوشته ؟

راهب : نمی دانم .

زحر : اینجا چه می کند ؟

محفر : راهب نصرانی سوال را شنیدی ؟

راهب : شنیدم .

محفر : اما ساکت ماندی ؟!

راهب : چرا نظرتان را جلب کرد ؟

محفر : سوال را جواب بده ، شاید ما نیز سوالت را بی پاسخ نگذاشتیم .

راهب : اول شما ...

زحر : لب از لب بگشا تا ...

محفر : زحر . با او مهربان باش . خواهدمان گفت .

راهب : نگویم میزبان را به ضربت شمشیر خواهید نواخت ؟

زحر : نگویی زبان از حلقومت ...

محفر : ( به زحر ) گفتم مهربان باش مرد . ( به راهب ) تو میزبانی و الحق خوب هم پذیرایمان شدی اما ...

راهب : در این نوشته چه دیدید اینگونه آشفته تان کرد ؟

زحر : تو این را اینجا نوشته ای مردک ؟

راهب : مرد عرب آرام باش ...

زحر : نباشم ؟

محفر : زحر این مرد با ما مهربان بوده ، و ، باز هم خواهد بود . آرام باش .                                                                                  4

راهب : آشفتگی شما دلیلی دارد . حتم دارم ...

زحر : ما آشفته نشده ایم مردک نصرانی ، زبان نگشایی خودم با همین شمشیر ...

                                                                                     زحر با شمشیر به سوی راهب یورش می برد اما محفر بازش می دارد .

محفر : بگو این را که نوشته است و اینجا چه می کند ؟ او عصبانی شود کار دستت خواهد داد ...

راهب : او که عصبانی شده است ...

محفر : نه کامل . دعا کن عصبانیت کاملش را نبینی .

راهب : از عصبانیت او نترسیده ام ، ترسم از این است حقیقت را بشنود و از عصبانیت خود را هلاک نماید .

محفر : کدام حقیقت را ؟

زحر : با او دهان به دهان نشو محفر ، بگذار خونش را بریزم مرد .

راهب : چه حریصی تو به ریختن خون .

زحر : خفه شو تا ...

محفر : از حقیقت گفتی .

راهب : این نوشته بیش از پانصد سال است بر دیوار دیر جا خوش کرده است ، و بیش از آن در دل و جان من .

زحر : دروغ می بافی ؟ خیال کرده ای ما خر خواهیم شد ؟

راهب : راست تر از این نگفته ام .

محفر : ممکن نیست .

زحر : باید به زور وادارش کنیم راستش را بگوید ...

محفر : آرام باش .

زحر : او دروغ گفت ، آرام باشم ؟

محفر : کسی جز تو اینجا زندگی نمی کند ؟

راهب : شاگردی داشتم ...

زحر : کجاست ؟

راهب : نیست . راهی سفر شد .

محفر : کی ؟

راهب : چند وقت پیش ...

زحر : به مقصد ؟

راهب : نینوا .

محفر : نینوا ؟!!! چرا ؟

راهب : خوابی دید . راهی شد حقیقت خواب دریابد .

محفر : چه خوابی ؟

راهب : خواب مرگ . سرهای بریده شده ای در بیابان نینوا .

محفر : اینجا چه می گذرد ؟!

زحر : دروغ می گوید . قبل از ما حادثه را برای او گفته اند و او دارد بازش ...

محفر : ساکت باش زحر . خب ...

راهب : همین . شما چیزی از خواب فهمیده اید ؟ آشفته تر شدید .

زحر : پیرمرد نصرانی برو آن گوشه .

محفر : چکارش داری ؟

زحر : فعلا با او هیچ ، با تو حرفی دارم .                                                                                                                             5

محفر : چه شده است ؟

زحر : گمان دارم کسی از کربلا گریخته ، از یاران حسین ...

محفر : و اینجا آمده است ؟

زحر : گمان دیگری داری ؟ این نصرانی اینجا به او پناه داده ، نداده ؟

محفر : تو در شک همیشه از من پیش بوده ای .

زحر : باید بگوید کجاست ...

محفر : شمشیرت را غلاف کن ، بگذار ببینم چه در آستین دارد .

زحر : تو با او زیادی مهربان هستی ...

محفر : آرام باش .

زحر : دارد نگاهمان می کند . برویم سراغش .

محفر : راهب نصرانی اینجا را بگردیم و جز ما عرب دیگری باشد چه خواهی داشت با ما بگویی ؟

راهب : این دیر من و این شما . بگردید اما جز خستگی حاصلی برای شما نخواهد داشت .

زحر : خواهیم دید .

محفر : پیرمرد تو چاره ای جز روراستی نداری ، این نوشته و آنچه از سرهای بریده گفتی ، اینها را کسی پیش از ما با تو بازگفته است ؟

راهب : پیش از شما کس دیگری را پذیرا نشده ام تا سخنی با من گفته باشد .

زحر : تو از جانت سیر شده ای مردک .

محفر : زحر جان راست نگوید دست تو برای کشتنش باز است .

راهب : من سخن ناراستی نگفته ام .

محفر : ما را احمق تصور کرده ای ؟

راهب : هرگز چنین گمانی با میهمان نداشته ام . چرا سخنم را باور ندارید ؟

زحر : باید دیر را بگردم .

راهب : بر آنچه شک داری دست نیابی شرمندگی و خستگی ...

                                                                                     زحر خارج می شود .

محفر : او جز آنچه خود باور دارد به حرف احدی تن نخواهد داد .

راهب : شما دو تن آشفته ترین میهمانان من بوده اید ، از چه اینگونه اید ؟ هیچ نمی فهمم .

محفر : حرفت در مورد نوشته و خواب شاگردت راست باشد رازی با تو خواهم گفت .

راهب : پس عظمت راز پریشانتان کرده ؟

محفر : شاید این دیر دیگر میهمانی چون ما نداشته باشد .

راهب : شاید . چه دارید که خود را برترین میهمان دیر فرض کرده اید ؟

محفر : تعجیل مکن . بگذار زحر بازگردد .

راهب : این دیر جز شما پذیرای میهمان دیگری نیست .

محفر : باید مطمئن شویم .

راهب : دوستت که بازگردد بر راستی حرفم مطمئن خواهید شد .

محفر : تنهایی حوصله ات سر نمی رود ؟

راهب : تنها که نیستم حوصله ام سر می رود .

محفر : از میهمان خوشت نمی آید ؟

راهب : چرا . همیشه دوست داشتم میهمان داشته باشم .

محفر : تو آدم عجیبی هستی مرد . هم خواهان میهمانی هم دوست داری تنها باشی . عجیب نیست ؟                                                     6

راهب : در تنهایی با خدایم خلوت می کنم و در پذیرایی از میهمان خادم بندگان خدایم هستم .

محفر : جالب است . همه ی کارهایت را با خدا قسمت کرده ای ...

راهب : برای خدا .

محفر : کاش قبول کند .

راهب : من درست انجامش دهم کافیست .

محفر : یعنی خواهان رفتن به بهشت خدایت نیستی ؟

راهب : بهشت را خودمان باید بسازیم . در این دنیا . برای خودمان و دیگر بندگان خدا .

محفر : ما بیشتر خواهان بهشت دنیای جاودانه ایم .

راهب : دنیای جاودانه فردا انعکاس زندگی امروز ما انسانهاست .

محفر : زحر بازگشت .

                                                                                     زحر وارد می شود .

زحر : این دیر خالیست .

راهب : گفته بودم .

زحر : تو ساکت بمان .

محفر : مطمئن شدی کسی جز ما اینجا نیست ؟

زحر : آری . هیچکس .

محفر : به اجبار باید بر حرفهای این راهب خلوت نشین نصرانی باور کنیم .

راهب : رازی قرار بود با من بگویی .

زحر : راز ؟!!!

محفر : ( به زحر ) تو خوشت خواهد آمد . ( به راهب ) من ، و ، زحر حامل همانی هستیم که تو از آنها سخن گفتی ، جا گرفته در جان و دلت ...

راهب : آشکار سخن بگوی .

محفر : سر بریده شده ای با ماست .

راهب : سر بریده شده ؟؟؟

محفر : که ما را ارزشمندترین میهمانت می کند . گفتم که .

راهب : به تمام بگویید درون صندوق چه دارید ؟

زحر : سر حسین درون صندوق ماست .

راهب : سر حسین ابن علی ؟! نواده پیغمبرتان ؟

محفر : او و خاندانش از دین خارج شده بودند .

راهب : از دین نیایش ؟

زحر : در دین ما تقوا بر جایگاه آدمها ارجحیت دارد .

راهب : و حسین بی تقواتر از شما بوده ؟

محفر : او بر خلیفه ی خدا امیرالمومنین یزید شوریده بود .

راهب : قصه را به کمال خواهید گفت ؟

زحر : اجباری به گفتن نداریم .

راهب : من به بهترین شرابم میهمانتان خواهم کرد .

زحر : ابن زیاد حاکم کوفه راه را بر حسین بست و او را کشت و ...

راهب : به کمال بگو مرد .

محفر : بعد از خلافت خلیفه چهارم مسلمین علی ابن ابی طالب پسر او حسن و معاویه پسر ابوسفیان خواستند خلیفه شوند ، هر دو ، با هم       7

           جنگیدند ، در نهایت بعد از صلح حسن ابن علی با معایه پسر ابوسفیان خلیفه شد . با مرگ خلیفه ، معاویه را می گویم ، یزید بر تخت او

           نشست و گفت من خلیفه ی مسلمانان خواهم بود ، اما حسین برادر حسن نپذیرفت و بر او خروج کرد ...

راهب : چرا ؟

زحر : زیاده می پرسی راهب ، زیاده می پرسی . پیاله را پر شراب کن .

راهب : این شراب . بگوی .

محفر : حسین نخواست با یزید بیعت کند ، مراسم حجش را نیمه تمام گذاشت تا خود را به کوفه برساند ...

راهب : چرا کوفه ؟

محفر : مردم کوفه از او خواسته بودند بیاید و همچون پدرش علی کوفه را مرکز حکومت اسلام کند ، برایش هجده هزار نامه نوشتند .

راهب : بعد چه شد ؟

محفر : ابن زیاد قدرتمند بود ، همه آنهایی را که به حسین نامه نوشته بودند با سکه های زرش بسوی خود بازگرداند .

راهب : کوفیان از دعوتشان روی برگرداندند ؟!

زحر : سکه های بسیاری خرج شد . من که راضی ام .

محفر : کوفیان با گرفتن سکه های زری که حسین هرگز نمی توانست تقدیمشان کند شدند آدم ابن زیاد ، حسین که داشت به کوفه می آمد راه بر

          او بستند ...

راهب : در نینوا ؟

محفر : در کربلا ...

راهب : کربلا که بعد از کوفه است ؟! حسین اگر کوفه می رفت نمی توانست از کربلا عبور کند ، او داشته از کوفه دور می شده ...

زحر : نمی فهمم این نصرانی چه می گوید !

محفر : این قسمت را حق با اوست زحر جان . حسین چه به کوفه می آمد و چه از آن دور می شد راه بر او بسته شد .

راهب : تنها بود ؟

زحر : هفتاد و دو نفر را سر بریدیم ...

محفر : و الان کاروان خاندانش در راه شام هستند . خواهی شان دید .

راهب : زن و بچه هایشان را اسیر گرفته اید ؟

محفر : وقتی خود حسین به فکرشان نبود و نخواست در آرامش باشند و علیه خلیفه شورید از ما انتظار داری اسیرشان نمی گرفتیم ؟

راهب : کی به اینجا می رسند ؟

زحر : بزودی . ما جلوتر حرکت کردیم .

محفر : یزید نباید چشم انتظار می ماند . صندوق باید هر چه سریعتر به کاخش برسد .

راهب : این صندوق را تا فردا که راهی شام خواهید شد در اختیار من بگذارید .

محفر : چه ؟

زحر : او چه می گوید ؟

راهب : هر چه دارم تقدیمتان خواهم کرد ...

زحر : چه داری مگر ؟

محفر : سکه زر ؟!

زحر : مهراس مرد . ما دزد نیستیم .

محفر : دست دزد را در دین ما قطع ...

راهب : هزار سکه زر دارم همه از آن شما .

زحر : بیشتر نداری ؟

راهب : تو به زر همان اندازه حریصی که بر خون .                                                                                                                8

محفر : هزار سکه برای نگاه داشتن صندوق سر حسین به مدت یک شب ! اوهوم ، زحر معامله خوبی است . قبول ؟

زحر : کاش سکه های بیشتری داشت . من راضی ام .

محفر : بیاور . این سر و صندوق هم تا برآمدن خورشید فردا در کنار تو باشند . من دوست تر دارم با صدای زر به خواب روم .

زحر : چه حوریانی در خواب ببینم امشب .

راهب : چه در انتظار من خواهد بود به این شب سیاهی گرفته ی مغموم ؟!

                                                                                     3.

راهب : خسته ی راهی پطروس یا ...

پطروس : خسته ؟ نمی دانم .

راهب : وحشتزده ای انگار ؟!

پطروس : هان ؟!

راهب : تو را چه می شود ؟

پطروس : کاش بودی و آنچه را من دیدم تو نیز می دیدی .

راهب : تعریف خواهی کرد ؟

پطروس : گفت فقط زیبایی دیدم .

راهب : کی گفت ؟

پطروس : شیرزنی دیدم با اسیرانی راهی شام .

راهب : گریان و نالان ؟!

پطروس : کودکان آری . تمام هستی او نگاهی بود دوگانه . مهربان و مادرانه با اسیران همراهش و خشمناک و درنده با لشکریان نیزه بدست .

راهب : دیگر چه گفت ؟

پطروس : ساکت بود . حیف ...

راهب : از چه ؟

پطروس : دیر رسیده بودم . حسین را ندیدم .

راهب : من دیدم .

پطروس : تو ؟!!!

راهب : آری .

پطروس : کجا ؟ چه وقت ؟

راهب : پس از رفتن تو دو میهمان ناخانده داشتم با صندوقی .

پطروس : که بودند ؟

راهب : حاملان سر حسین .

پطروس : شنیدم در کربلا همه را سر بریده اند .

راهب : دو عرب سر حسین را به دربار یزید می بردند .

پطروس : اینجا اقامت کردند ؟

راهب : شبی دردآلود .

پطروس : بعد چه شد ؟

راهب : حسین میهمان من بود . تمامی شب . زر دادم سر را برای یک شب امانت گرفتم .

پطروس : شب را با سر حسین سر کردی ؟

راهب : حیرانی اینک تو همانی است که من با خود داشتم . حسین تا سرزدن آفتاب با من سخن گفت .

پطروس : سر جداشده از بدن سخن گفت ؟                                                                                                                         9

راهب : خود حسین سخن گفت . آمد . نشست کنار سر . من حیرت زده او را دیدم . گفتم تو مسیحی ؟ گفت حسینم .

پطروس : شبیه سرورمان بود ؟

راهب : گفتم تو مسیحی ؟ گفت روزی باز خواهد آمد .

پطروس : آنچه خود وعده کرده !

راهب : گفت چه روزگار خوبی خواهد بود آن روزگاری که مسیح با فرزندم برای نجات زمین بازگردند .

پطروس : فرزند حسین و مسیح ما ؟!

راهب : برای من نیز باورش سخت بود اگر آن شب با چشمان خود حسین را نمی دیدم ؟

پطروس : باور دارم . سخت بود اگر آن زن را ندیده بودم .

راهب : باید بروم .

پطروس : برای همین بار و بندیل بسته ای ؟

راهب : آری .

پطروس : کجا ؟

راهب : هر آنجا که بتوان از حسین گفت و از مسیح و از آنکه فردا برای نجات انسان خواهد آمد .

پطروس : این پارچه ...

راهب : سر حسین و این پارچه سبز درون صندوق کنار هم بودند . با سکه های زر باقی مانده ام راضی شان کردم به من بدهندش .

پطروس : به خدای مسیح قسم تمامی دشت نینوا با این رایحه خوشبو شده بود .

راهب : بوی خوش حسین است .

پطروس : من نیز با تو و بوی خوش حسین همراه خواهم بود . برویم ؟

راهب : برویم .

                                                                                                                                        

                                                                                    پایان .

                                                                                97.01.28                                                                    

                                                       آس اولدوز . آس اربایجان . ایری آنا .

                            10

تاریخ ارسال: سه‌شنبه 28 فروردین‌ماه سال 1397 ساعت 01:01 ب.ظ | نویسنده: علی قبچاق شاهی | چاپ مطلب
نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد